دارم به مغزم فشار می آورم تا برای بازی شما یار خوبی باشم! چه بازی سختی است؟ سرم دارد دوار می شود.

از تمام کودکی یک خیابان و چند تا کوچه بیشتر یاد ندارم. همیشه چند تا کوچه بود و یک خیابان. فقط کافی بود از هر کوچه چند نفر بیایند، خیابان آنقدر شلوغ می شد که هر بازی را امکان پذیر می کرد.نمی دانم حالا چه شده که تا خیابان را ترک نکنیم بازی شروع نمی شود. تا چند تا تکمه را نفشاری بازی بازی نمی شود؟

آخر این هم شد بازی؟!

مگر تحکیمی ها دم در مدرسه بازداشت نشدند؟

مگرمرتضی و بقیه توی خیابان بازداشت نشدند؟

مگر امیر توی پارک بازداشت نشد؟

دوران کودکیمان مگر فراموشمان شده؟

من که تا یاد می دهم توی کوچه و خیابان بازی کردم. تا یاد می دهم توی کوچه زمین خوردم. توی کوچه دوباره از زمین برخاستم.

نه من از این بازی ها بلد نیستم!

همکلاسی بگو کجا پنهان شده ای... ته کدام زندان؟ پشت کدام دیوار؟ صبر کن دارم میام تا پیدات کنم...اه پس این شماره ها کی تمام می شود...؟؟ پس مدرسه ها کی باز می شوند؟؟

پی نوشت : دوستمان مرتضی اصلاحچی هر ماه گزارش نقض حقوق بشر را در وبلاگ خود منتشر می کرد. متاسفانه اکنون او به همراه دیگر دوستانمان در بندهای امنیتی جنایتکاران اسیر هستند. این ماه من این گزارش را منتشر می کنم. با این امید که هر چه زود تر مرتضی آزاد شود و در ماه آینده دوباره خودش این گزارش را منتشر کند و با این پیام برای جنایت کاران که شما تنها یک مرتضی اصلاحچی را به بند کشیده اید، غافل از اینکه دانشگاه های ما دیگر از مرتضی اصلاحچی ها پر شده است.

برای خواندن گزارش روی ادامه مطلب کلیک کنید.